Menu

Na marginesie historii

historia i współczesność

Samobójstwo po japońsku.

nmh1

Stary japoński obyczaj, czyli samobójstwo popełniane poprzez rozcięcie brzucha samurajskim mieczem jest znany na całym świecie. To seppuku nazywane też często, mylnie zresztą, harakiri. Seppuku stało się obyczajem samurajskim od XI-XII wieku.

 sepuku

Najczęściej popełniano je, aby uniknąć niewoli lub po śmierci swego pana. Seppuku dawało też możliwość uniknięcia hańby. Często po rozcięciu brzucha samuraj tym samym ostrzem przeszywał sobie gardło, aby skrócić męki i szybciej umrzeć. Czasami zniekształcano sobie twarz białą bronią, aby głowa nie mogła stanowić trofeum dla wrogów.

Samobójstwo popełniano na różne sposoby. Najczęściej przecinano brzuch na krzyż, tak aby wnętrzności wypłynęły na wierzch (poziomo od lewej do prawej, a następnie pionowo od przepony do pępka). Czasem przecinano też brzuch w kształt litery X. Czynność tę wykonywano w pełni świadomie, a towarzyszył jej ogromny ból. Seppuku popełniano w pozycji siedzącej.

 sepuku1

Do pomocy samuraj miał zawsze asystenta, który mógł pomóc w dokończeniu ceremoniału, gdyby samurajowi zabrakło siły lub odwagi. Asystent mógł też skrócić cierpienie ścięciem mu głowy (tzw. „oddzielenie głowy od tułowia”, aby zapobiec „niepięknej” śmierci samuraja np. w przypadku gdyby samobójca krzyczał z bólu i nie mógł dokończyć ceremonii).

Seppuku popełniały też kobiety: żony i córki samurajów. Rozcinały sobie gardło lub zadawały cios sztyletem w serce. Używały do tego celu specjalnego sztyletu (kaiken), który był ślubnym darem od męża. Kobiety popełniały samobójstwo np. w przypadku śmierci męża, z powodu urażonej miłości własnej lub w przypadku złamania słowa danego przez męża.

sepuku3

Ilustracje - domena publiczna

© Na marginesie historii
Blox.pl najciekawsze blogi w sieci